Bir Leyla düşlemesidir aşk. Yanmaktır bir gülün kırmızısında, türküler yakmaktır sevgiliye. Gün batımlarında tutulan sevdaları gün doğumlarında aramanın adıdır aşk. Seherlerde bülbülün yanık nağmelerinde gül hasreti çekmektir; güle rengini veren, yüreğini veren bülbül olmaktır aşk.
Ve biz şimdi büyüsü kaybolmuş zamanlarda aşkın peşine düştük. Pazar pazar gezinen Zeliha olduk aşkımıza bir Yusuf bulmak için. Yusuf, esrarını gizleyen ebedi iffetti.
Mecnun'a özendik sevdamızı bir Leyla'ya yüklemek için. Leyla bir ışıktı, ab-ı hayattı aşkı filizlendiren.
Ferhat olup Şirin'ler hatırına gönül kazmasını yamaç yüreklere vurmak istedik. Şirin, gönül aynasında aşkı büyüten bir suretti.
Bitmeyen özlemler büyütüyoruz bağrımızda. Leyla'ya, Şirin'e, Aslı'ya adadığımız yüreklerimiz vardır. Suretten öte aradığımız bir yâr vardır. Yârin adıyla yan yana bilinsin istediğimiz adlarımız vardır.
"Aşk" ile "ilgi duyma"nın karıştırıldığı bir dönemde yaşıyoruz. Artık güllerimiz Leyla kokmuyor, sevda kokmuyor. Aşkın ilk basamağına dahi çıkamadık. Tutkulara takılıp kaldık. Dergâha gelen delikanlıya şeyhin "Sen git, âşık ol da gel, aşkı bil de gel!" dediği kadar dahi olsa, yüreklerimize işleyemedik aşk nakışını. Gönül toprağına atamadık aşk tohumunu. Nadasa bırakılmış yüreklerimize bir Leyla tohumu düşmedi.
Biz ölümsüz ve günahsız aşklara değil, günübirlik sevdalara takılıp kaldık. Cismaniyetin ağında ateş böceklerini yıldız sayanlar gibi, tutkuları aşk sandık. Talihsiz yanılgılarla yanlış ateşlerde yandı ruhumuz.
Sonu "kaf"la biten, "aşk"ta kalb vardır. Kaf, kalbidir aşkın. Aşkın kalbini çıkarıp aldığınızda geriye "aş" (k) kalır, ceset kalır, madde kalır.
Mecnun'un aşkına özenip de yürüdüğümüz yollar, çöl değil. Oysa aşk, çölde haz verir insana. Kalb, çöl yanmışlığında kanıyorsa aşk vardır. Aşk, yanmışlıkla daha bir lezzet verir aşığa. Susuzluktan çatlayan dudaklardan dökülen Leyla adı, cânân adı, can verir ölür ruhlara. Çölde ceylanların sürmeli gözlerinde Leyla'yı görenler, aşka uyanır seherlerde. Ve aşkın büyüsü örülür seherlerde. Toprak öperken alınlarımızdan, aslında Leyla'dır buseler konduran.
Bizim seherlerimizde ceylanlar yok artık. Biz seherlerimizi uykulara feda ettik, göremiyoruz Leyla bakışlı ceylanları. Üstümüze güneşler doğar oldu. Geceler boyu yıldızlarla söyleşip de onlara elveda diyemedik gün doğumlarında. Biz, ceylanların gözlerini öpemedik, bu gözler Leyla'nın gözlerine benziyor diye. Uykulara feda ettiğimiz seherlere ağlayamadık. Leylasızlığa akmadı göz yaşlarımız.
Biz sevemedik yaratılanı Yaratan'dan ötürü. Yunus mektebinde diz çöküp okuyamadık aşk kitabını.
Oysa, varlığın özünde sevda hamuru vardı. O hamuru besleyen aşkın pişmanlık gözyaşı vardı. Adem ile Havva'dan dökülen. Şimdi ezeli pişmanlıklara değil, günübirlik sancılara akar oldu gözyaşlarımız.
En sevgiliye iltifatlar vardı sevgililer sevgilisinden, "Ben sana âşık olmuşam ey şerif!" hitabının tatlı sıcaklığı vardı. "Levlake..." hitabıyla başlayan bin bir renkte iltifatlar vardı. Âşık ile mâşûkun ezelde yazılı, göklerde yan yana asılı adı vardı.
Aşk medeniyetinin sevda pazarında, gönlümüzü bir Leyla'ya, son Leyla'ya, en Leyla'ya sunmanın hesabındayız. Yere göğe sığmayan Sevgililer Sevgilisini gönül Kâbe'sinde misafir etmenin telaşındayız. Misafirlikler bir olmak içindir, tek olmak içindir.Tıpkı kapısına gelen âşıkına seslenen sevgilinin tek olma hayali gibi.
"Kimsin?" diye seslenir kapısını çalana. Aşka tutulan âşık "benim" der. Ve tekrar seslenir sevgili. "Burada iki kişiye yer yok. Gönlüm teki arzular." Tekrar kapının tokmağına dokunan ve ısrarından vazgeçmeyen âşık, benlik libasından sıyrılır. "Sen'im" der. Vahdete adım atar, bırakır ikiliği, küfrü bırakır, çokluğu bırakır. Sevdiğinde fânî olur. Aşkın bekâsını bulur.
Ebedî aşkı arzulayanlar, sevdiğinde fânî olup ölümsüzlüğe kucak açanlardır.
Ve sevenlerin dilinde sevilenlerin adı bayraklaşır. Dillerde hep Leyla kitabı okunur. Kulağa gelen her nağmede Leyla, esen her rüzgârda Leyla... Buram buram hep Leyla... Kuşların ötüşünde, güllerin kan kırmızı kıvrımlarında, göğün mavisinde, ağacın yeşilinde hep Leyla vardır. Yağmur damlaları vuslata koşar, düşer toprağa. Toprak, Leyla'sıdır yağmurun; toprağın Leyla'sı yağmur...
Mecnun'a adını sorarlar, Leyla der. Geldiği yeri sorarlar, gideceği yeri sorarlar yine Leyla, hep Leyla der. Hep aşk...
Gönlünü Leyla'ya kaptırmışların şafaklarında, güneşin ışıldayan çehresinde gamzeli tebessümler saklıdır. Dağların doruklarında hiç kaybolmayan beyazlıklar, Leyla'nın yüreğe serinlikler bahşeden sevdasıdır. Aşk, kar beyazı vefalar saklar bağrında.
Yüreğine yasak koyanlar, vefalara bezenmiş aşklarında ölümsüzlüğün kapılarını aralar. Gecenin mavi karanlığında yıldızlardan taç yapan âşıklar. Leyla durağında sevda yağmurlarıyla ıslanırlar.
"Cennet gözlüm" dediğimiz ve yarım kalmış yanımızı tamamlayan sevgiliyi alıp da yanımıza...
"Sen ey cenneti müjdeleyen Sevgili, Sevgilim!" deyip düşüp de peşine, tutunup da eteğine aradık mı hiç gecenin ve gündüzün Leylasını? Sevdanın ve Leyla'nın aşkına kaç gün doğumlarını sancıyla yaşadık? Gün batımlarında kaybettiğimiz Leyla'yı bir gülün kırmızısında bir bülbülün feryadında aradık mı hiç? Leyla'dan başkasını görmez oldu mu gözlerimiz?
Yanıklığıyla ve ceylanlarıyla kendisini aşka çağıran çöldedir Mecnun. Dolaşır bir baştan bir başa. Yüreğinden aşka ırmaklar akar çöl kumlarında. Gönlünü avutur. Dolaştığı günlerden bir gün... Fark edemez namaz kılan bir dervişin önünden geçtiğini. Leyla'dan başkasını görmeye yasaklı gözleriyle göremez, namaz kılan dervişi. Namaz biter. Kırk yıllık bekleyiş yükünü bilen derviş kızar Mecnun'a. Özür kuşanmış kelimelerin ardından, paslı vicdanlara bir hançer gibi, saplanan sözler dökülür Leyla kitabı okuyan dudaklardan. "Kusura bakma derviş baba, ben Leyla'nın aşkından seni göremedim. Ya sen, huzurunda bulunduğun Mevla'nın aşkından beni nasıl gördün?"
Aşk yanılgısıyla avunan yürekler sıtmaya tutulur. Yeni bir sevdanın, ezelî ve ebedî Leyla'nın eşiğinde aşka uyanır canlar, Leyla'ya uyanır. Vuslat kokan düşler Leyla'ya uzanır.

Yine ben geldim…Kurtulamadım içimin çığlıksı sesinden!Serzenişinden,hüznünden,serkeşliğinden,kurtulamadım…Avuçlarımdan gittiğin günler de garip düşler doldurdu iç dünyamı,hüzünlü hisler daim yoldaşım oldu.Aklın dönemeçlerinde nefsin oyunlarıyla savaştım…Ve her defasında sensiz olmadığını,bu zorlu yolun sensiz hiç çekilmediğini anladım…En yakın arkadaşımmışsın meğer,çocukça özlediğimde seni,yoluğun canıma tak ettiğinde anladım … Eğlendiğimizi sandığımız eğlenceler,kitaplar,gezintiler,zerre kadar tatmin edemezmiş beni,sen yokken dünyam ne denli çekilmezmiş!Kalbim ne kadar kırıkmış herkese,ne kadar düşmüşüm nefsime…Ellerimi birkaç gün bıraktın diye…



Ey övgüye en layık olanın sözü!Ey başımın tacı,sevgili yaren…Ey en deli özlemim,en güleç sabahım…Sana geldim Ey Yüce Kitap!



Yine diz çöküyorum,yorgun gecelere,seni söylemekten gayrı ne söylediysem,yalan biliyorum!

Kelimeciklerin dudaklarımda günahkarca,günahkarca da olsa özlüyorum…Yine avuçlarımın arasına alıp seni,zor yolunda sabaha yürüyorum!En güzel zorlukmuş senin zorluğun!En güzelin verdiği kutlu hediyem…



Ey sevgili dost!Yalvartma beni…Yüklemişken seni en derinime,küsüpte gitme avuçlarımdan… çünkü ben onca çalıntı sevgiyi bırakıp sana geldim!Kırılarak kaç binkez,parçalanarak… Sende tamam olmaya geldim…Ben hırçın yavrucağın…Şefkatine ne denli muhtacım bilemessin…Satırlarında dolaşarak bitmeli bütün nefsani heveslerim…Ölmeliyim ben,seninle dirilip Rabbe varıncaya dek…



Yaren…!Kimse sen değil biliyorum,günahlarıma nasıl üzüldüğünü de…Belki tekrar göresin bile yok beni…Allah şahit ki,içimdeki külleri savurup ve kurtulup günaha düşen rengin ayazından,affına sığınıp En Yücenin…,en güzel kelama geldim…



Ey sevgili dost…!İstersen sev beni ağlat yine çaresizliklerimde,ah demem!Yok dersen,eşiğine koyarım başcağzımı…Ölürüm basıpta geçeceğin yollarda…



Bak ben geldim…

Bardaktaki su,

Akvaryumdaki balık kadar,elsiz ayaksız

Sana geldim…Dilsiz,dudaksız…

Hani! Söz vermiştik Alêm-i Ervahta.

‘Belâ’ demiştik ‘Elestübirabbiküm’ suâline.

Yaratıcı, rızık verici ve yegâne kanun koyucu olarak, Allah’tan başka ilâh,

Önder olarak ta O’nun Resul’ünden başkasını tanımayacaktık.

Hani söz vermiştik..!

Hani! Söz vermiştik Erkâm’ın evinde.

Hangi şart ve ortamda olursa olsun,

İ’la yı Kelimetullah misyonunu yürütecek,

musibetlerden yılmayacak, hiçbir tehditten korkmayacak,

gerekirse ölümlerin en güzeline talip olacaktık.

Hani! Söz vermiştik Akabe Tepesinde.

Doğru olan herşeyde Resul’e itaat edecektik.

Rabbani davayı elden ele, gönülden gönüle,

balçıkla sıvanmayan Hakikat Güneşini,

cihatsız ve şehâdetsiz bırakarak lekelemeyecektik.

Hani! Söz vemiştik Medine’de.

Hani söz vermiştik..!

Dünya kardeşliğinin en güzel teşekkül etmeye başladığı Medine’de.

Kıyamete kadar, tüm müslümanlar kardeş olacaktı.
Ve bizler, ve bizler…

‘Muhakkak ki müminler kardeştir.’ Ferman-ı İlâhisine gönülden bağlanacak,

Vücudun azâları gibi birbirimizin derdi ile dertlenip, sevinçlerimize ortak olacak,

‘Komşusu açken tok yatan bizden değildir.’ düsturuna,

evrensel komşuluk bildirisine, Kardeşliğin en alt eşiği olarak bakacaktık.

Hani! Söz vermiştik Rıdvan’da.

Başımızı tutamayan ellerimizi kökünden kurutacaktık.

Nemlenmemiş bir gözü, yara almamış, çile çekmemiş bir bedeni,

Mevlâya sunmayacaktık.

Mücadelesiz ve vuslata özlemsiz geçen bir günü, yaşanmamış kabul edip,

doğarken nişanlandığımız ölümle,

cihad masasında, şehâdet gömleğini giyerek,

nikâhlanacağımız günün hasreti ile yanıp tutuşacaktık.

Hani söz vermiştik..!

Ayaklarımızı vura vura Mekke’ye girerken,

dinime, namusuma göz diken zalimler tekrar işbaşına gelirse,

mukaddes beldelere ebreheler tekrar saldırırsa,

biz de kanatlanıp uçacak,

Mevlamızın ebâbil kuşları olmaya talip olacaktık.

Hani! Söz vermiştik Veda Haccı’nda Resulullah’a.

Cahiliye adetlerini bir daha diriltmemek üzere kökünden kurutacaktık.

miras bırakılan emanetlere sımsıkı sarılacak,

Ahkâm-ı Kur’âniyeyi tüm dünyaya hâkim kılacaktık.

Ahde vefâ gösteremedik Allahım.

Zihinlerdeki hatırasını çoktan silmiştik.

Şehâdet mi...?

Çok uzaktı bizden, tanımıyorduk onu.

Sözlüklerimizden bile çıkarmıştık.

Çile çekmeye yanaşmadık.

Öyle eğildik, öyle eğildik ki…

Doğrulacak ne bir belimiz, kaldıracak ne bir başımız kaldı.
Utanıyoruz Allahım…

Nemlenmemiş bir gözle, yara almamış bir bedenle huzuruna varmaya utanıyoruz.

Ahde vefâ gösteremedik Allahım.

Bunu biliyoruz…

Ama şunu da biliyoruz ki…

Rahmet deryanda ufacık bir damlayız.

Yüzümüz yerde ama..!

AFFET ALLAHIM..! Affet Allah'ım...! AFFET…

• Öyle bir hayat yaşıyorum ki,
  Cenneti de gördüm cehennemi de
  Öyle bir aşk yaşadım ki
  Tutkuyu da gördüm, pes etmeyi de.
  Bazıları seyrederken hayatı en önden,
  Kendime bir sahne buldum oynadım.
  Öyle bir rol vermişler ki,
  Okudum okudum anlamadım.
  Kendi kendime konuştum bazen evimde,
  Hem kızdım hem güldüm halime,
  Sonra dedim ki 'söz ver kendine'
  Denizleri seviyorsan, dalgaları da seveceksin,
  Sevilmek istiyorsan, önce sevmeyi bileceksin,
  Uçmayı seviyorsan, düşmeyi de bileceksin.
  Korkarak yaşıyorsan, yalnızca hayatı seyredersin.
  Öyle bir hayat yaşadım ki,
  Son yolculukları erken tanıdım
  Öyle çok değerliymişki zaman,
  Hep acele etmem bundan, anladım...
  

"Yollar"


İnsanlığı büyük tehlikelere sokan hep sözde "kısa yollar" oldu, daha kısa bir yolun bulunduğu haberlerinin sevinciyle hep yllarından ayrılıyorlar... ve yolunu kaybediyorlar.


Hepimizin Akılsızlığı Nerde Yatıyor


Biz hâlâ yanlış dediğimiz yargılardan, artık inanmadığımız öğretilerden sonuçlar sonuçlar çıkarıyoruz.... duygularımızla


Yönetmek


Kimileri yönetme işinden zevk aldıkları için yönetirler; kimileri yönetilmek istemedikleri için:- Son belirtilen yöntem şekli, bu iki köyüde sadece en az kötü olanıdır.


Unutmak


Unutma diye bir şeyin olduğu henüz ispatlanmamıştır; bildiğimiz, tekrar anımsamanın gücümüz dahilinde olmadığıdır. Geçici olarak, gücümüzün bu boşluğuna "unutmak" sözcüğünü koyduk, sanki dizinde bir fazla yeti varmış gibi. Ama sonuç olarak bizim gücümüz dahilinde olan ne var ki! -Eğer bu sözcük gücümüzün bir boşluğunda duruyorsa, öteki sözcükler gücümüze ilişkin bilgimizin ir boşluğunda durmak durumunda değiller mi?


"Neden ile Sonuç!"


-Bu aynada - ve aklımız bir aynadır - düzensizlik gösteren bir şeyler oluyor, belirli bir şey her seferinde başka belirli bir şeyi takip ediyor... onu biz deliler, algılamak ve adlandırmak istersek " neden ile sonuç diye adlandırıyoruz1 Sanki bir şey anlamışız ve anlayabilirmişiz gibi. Biz "nedenlerin ve sonuçların" imgelerinden başka şey görmedik! Ve şimdi bu imgelilik, birbirini takibi olan bağlantının kavranmasını olanaksız kılıyor!


Kuşkucunun Sakinleştirilmesi


- "Ne yaptığımı hiç bilmiyorum! Ne yapmam gerektiğini hiç bilmiyorum!" -Haklısın ama yaptırılacağından kuşkun olmasın! her an! İnsanlık bütün zamanlarda etken ile idilgeni karıştırdı. Bu onun bitmeyen gramer hatası.


İnsan Kendini Nereden Tanır


Bir hayvan bir diğerini görür görmez, kafasında kendini onunla ölçer; ve insanda vahşi çağlarda böyle yapardı. Bundan da anlaşılıyor ki, her insan kendini hemen hemen sadece savunma ve saldırı gücü bakımından tanır.


Fanatizm Ne Zaman Arzu Edilir


Uyuşuk doğalar sadece fanatikleştirlmek suretiyle çoşturulabilir


Bağımlının Muskası


Kim kaçınılmaz olarak bir efendiye bağımlıysa, korku saçıp efendisini kontrol altında tutacak bir şeyi olmalı: Örneğin dürüstlük yada temiz kalplilik yada keskin bir dil.


Yanılmayı İstemek


İyi sezişli kıskanç insanlar kendilerini üstün hissedebilmek için rakiplerini iyi tanımayı istemezler.


İki Arkadaş


Arkadaştılar, ama arkadaşlıkları bitti ve her ikiside karşılıklı olarak arkadaşlıklarını sona erdirdiler: Birisi çok yanlış tanıdığına inandığı için, öteki çok iyi tanıdığına inandığı için.. ve her ikiside yanıldı! Çünkü ikisi de kendini yeterince tanımıyordu.


Zararlı


Bir genç, en kesin şekilde kendisiyle aynı düşünenlere farklı düşünenlerden fazla saygı göstermesini öğretmek suretiyle bozulur.


Henüz Yeterli Değil!


Bir şeyi kanıtlamak yeterli değil, insanları ona ikna etmek yada onun düzeyine yükseltmekte gerekmektedir. Bu yüzden bilen kimse bilgeliğini söylemeyide öğrenmelidir: bir aptallık gibi sık sık tınlayacak şekilde.



İstemek Nedir?

Güneşin doğduğu anda odasından çıkıp," güneş doğsun istiyorum" diyene; ve bir tekerleği durduramayıp, "onun dönmesini istiyorum" diyene; ve güreşte yere fırlatılıp "burda yatıyorum, ama burada yatmak istiyorum!" diyene güleriz. Amabütün kahkahalarımıza rağmen! "istiyorum sözünü kullandığımızda bu üçünden başka birşey mi yaparız?

Kendi Erdemlerinden Kaçma


Eğer bi düşünür ara sıra erdemlerinden kaçmayı bilmiyorsa , onun ne değeri var. Onun "sadece bir ahlaksal yaratık olmaması gerekir


Aldatılmak

Eylemde bulunmayı istediğiniz an, kuşkuya kapıyı kapatmak zorundasınız... demiş bir eylem adamı..
Ve sen bu şekilde aldatılan kişi olmaktan korkmuyormusun?.. diye cevap vermiş bir dalgın.


Daha Seyrek Yetingenlik

Başkasını yargılamak istememek ve onun hakkında düşünmekten kaçınmak, çogu kez insancıllığın küçük bir göstergesi degildir..


Ustalık

İnsan ustalığa, yapım esnasında hem yanılmıyor hem de duraksamıyorsa erişmiştir.


İnsan Nasıl Taşlaşmalı.

Yavaş yavaş sertleşmeli bir mücevher gibi... ve sonunda sessiz ve sonsuzluğun sevincinde yatıp kalmalı.


Kayıplar

Ruha yücelik veren kayıplar vardır, bu sırada ruh yüksek, siyah selvilerin altında sessizce dolaşıyormuş gibi feryaddan kaçınır.


Unutulmayın

Kendinizi yukarıya ne kadar çok çıkarırsak, uçamayanlara o kadar küçük görünürüz.


Ağırlaşmak

Onu tanımıyorsunuz: Kendine çok ağırlık asabilir, yinede onların hepsini yükseğe cıkarır.Küçük kanat cırpışlarınızdan sonra, o aşağıda kalsın çünkü bu ağırlıkları kendine asmış diye karar verirsiniz

•  
• Yüreğini siper et. Güvenlik içerisinde olursun. “Yoruldum” deme sakın.
•  
• Göğsüne yüreğinden başka muska takanlar yorulurlar.
•  
• Göğüs kafesin acıdan bir mengene gibi yüreğini sıktığında, aşk var mı, ona bak.
•  
• Varsa eğer, aldırma, dağlar gibi gelsin. Çünkü aşk, acıyı hayata dönüştüren bir iksirdir.
•  
• Acıya aşık olanların “Ey tabib elden gelirse yâremi gel emleme… Yar elinden gelmedir bu yâreyi merhemleme…” diyenlerin sırrı burada yatmaktadır.
•  
• Bu sırrı bulanlardan biri, sevdanın başöğretmeni öyle demiyor mu: “Ben hüzünlerin Peygamberiyim.”
•  
• Aşk varsa eğer, sen değil dağlar sallansın.
•  
• Acıyı aşkla bal eylemeye bak. Sür merhem diye yürek yaralarına, hayalinin ve umudunun kırık yerlerine, içinin Karacaahmed'e dönmüş bölgelerine.
•  
• Aldırma hainlere, ihanetlere. Onlar acıyı aşka dönüştürmemiş zavallılardır. Onlar, muhteşem acılara pespaye sevinçleri tercih eden aşk sefilleridir.
•  
• Unutma, bin sevincin vermediğini bir acı verir. Acını, aşkın santralinde bitimsiz bir enerjiye dönüştürmeye bak. Hatırla ki yürek yürek nükleer güç merkezidir. Seven ve inanan bir yürekle hiçbir atom santrali boy ölçüşemez.
•  
• Bil ki, umuttan söz ettiğin her dem aşktan söz ediyorsunuzdur. Çünkü umut aşkın çocuğudur. Aşksız umut, plastik bebekler gibidir; oynar, eskitir ve atarsın.
•  
• “Umudum tükendi” deme, doğrusunu itiraf et, aşkının tükendiğini…
•  
• Sahi, aşk tükenir mi? Evet, eğer ölümlüden, ölümlüye ve ölümlü adına ise tükenir.
•  
• O, aşk suretinde görünen tutkudur. Tutku tutuklar, aşk azad eder. Bir duygunun aşk mı tutku mu olduğunu anlamak istersen, rengine bak.
•  
• Rengine bak, kara sevda mı, ak sevda mı?
•  
• Sevdanın karası köleleştirir, akı özgür kılar. Özgür kılan aşka muhabbet denir.
•  
• Muhabbet, yüreğe düşmüş bir tohumdur; “her başka yüz dane veren yedi başak” gibi, yediverendir o.
•  
• Muhabbet insanın harcadıkça çoğalan tek sermayesidir. Herşey harcadıkça tükenir, muhabbet asla. Muhabbet müebbeddir.
•  
• Üzerine üzerine gelen karanlığın kara yüzlü, kara vicdanlı, kara güçlerini, aşkın siperine sığınarak püskürtebilirsiniz. Onlar kaybettiler, onlar nefretin eli kanlı temsilcileri… Sen kazandın, çünkü sen aşkın cephesinde yer aldın, aşkın ve aşkının.
  
  Hesabını yaparken tarihi unutma, coğrafyayı unutma. Acıyı unutma, sancıyı unutma. Melekleri, Sakarya'yı, Nil'i, Tuna'yı, Fırat'ı, Dicle'yi unutma.
•  
• İstanbul'un, Kahire'nin, Bağdat'ın, Şam'ın Mekke'nin çocukları olduğunu unutma. Senin kara, sarı beyaz kardeşlerin olduğunu, yüreğinin Asya, Afrika, Afrika, Avrupa, Amerika taraflarının olduğunu unutma.
  
  Fakat, hesabını yaparken kesinlikle şöyle başlamalısın:
  
  “Elde var aşk”